|
O bracia i siostry posłuchajcie wspaniałej historii, ktora zadowoli Wasze zmysły...o tak nie bójmy sie zadawalać zmysłów, gdyz kiedy zmysly sa odżywione w duchu Bhakti, znaczy sie sa właściwie zaangażowane...
Adi 16.28 Pewnej nocy, kiedy księżyc był w pełni, Pan siedział na brzegu Gangesu razem z wieloma Swymi uczniami i dyskutował o tematach literackich.
Adi 16.29 Przypadkowo przybył tam również Keśava Kaśmiri Pandita. Kiedy ofiarowywał swe modlitwy matce Ganges, spotkał Caitanyę Mahaprabhu.
Adi 16.30 Pan przyjął go z czcią, lecz ponieważ Keśava Kaśmiri był bardzo dumny, rozmawiał z Panem bardzo lekceważąco.
Adi 16.31 Powiedział on Panu: "Wiem, że nauczasz gramatyki i masz na imię Nimai Pandita. Ludzie bardzo wysoko cenią Twoje nauki gramatyki dla początkujących.
Adi 16.31 Znaczenie: Poprzednio szkoły sanskryckie bardzo szczegółowo nauczały gramatyki i ten system kontynuowany jest nawet dzisiaj. Uczeń powinien starannie studiować gramatykę przez dwanaście lat na początku swego życia, ponieważ jeśli ktoś jest ekspertem w gramatyce sanskryckiej, wówczas wszystkie śastry stoją przed nim otworem. Śri Caitanya Mahaprabhu słynął z nauczania studentów gramatyki i dlatego Keśava Kaśmiri najpierw nawiązał do Jego pozycji jako nauczyciela gramatyki. Był bardzo dumny ze swej kariery literackiej; był daleko ponad pierwszymi lekcjami z gramatyki, toteż sądził, że pozycja Nimai Pandity nie mogła się równać z jego własną.
Adi 16.32 "Wiem, że nauczasz Kalapa-vyakarana. Słyszałem, że Twoi studenci są ekspertami w żonglowaniu słowami tej gramatyki."
Adi 16.32 Znaczenie: W języku sanskryckim jest wiele szkół gramatyki, z których najsłynniejszymi są systemy gramatyczne Paniniego, Kalapy i Kaumudi. Istnieją różne gałęzie wiedzy gramatycznej i studenci gramatyki mieli przestudiować je w ciągu dwunastu lat. Caitanya Mahaprabhu, który słynął jako Nimi Pandita, nauczał Swych studentów gramatyki i stawali się oni ekspertami w żonglowaniu słowami skomplikowanej gramatyki. Prawie każdy ekspert w studiowaniu gramatyki interpretuje śastry na wiele sposobów, zmieniając podstawowe znaczenia ich słów. Student gramatyki może czasami całkowicie zmienić znaczenie zdania poprzez żonglowanie prawami gramatycznymi. Keśava Kaśmiri pośrednio urągał Panu Caitanyi Mahaprabhu implikując, że chociaż był On wielkim nauczycielem gramatyki, taka gramatyczna żonglerka podstawowymi znaczeniami nie wymaga wielkiej ekspertyzy. Było to wyzwanie dla Śri Caitanyi Mahaprabhu. Ponieważ wcześniej zostało zaaranżowane, że Keśava Kaśmiri będzie dyskutował śastry z Nimai Panditą, już na początku chciał on nastraszyć Pana. Toteż Pan odpowiedział w ten sposób.
Adi 16.33 Pan powiedział: "Tak, słynę jako nauczyciel gramatyki, lecz w rzeczywistości nie jestem w stanie wpoić Mym studentom gramatycznej wiedzy, ani też oni nie są w stanie dobrze Mnie zrozumieć.
Adi 16.33 Znaczenie: Ponieważ Keśava Kaśmiri był trochę dumny, Pan zwiększył jego sztuczną dumę, prezentując się jako mu podległy. I tak schlebiał mu, jak następuje.
Adi 16.34 "Mój drogi panie, podczas gdy ty jesteś wielkim uczonym we wszelkiego rodzaju pismach świętych i jesteś bardzo doświadczony w układaniu poezji, Ja jestem zaledwie chłopcem, nowym studentem i nikim więcej.
Adi 16.35 "Dlatego pragnę usłyszeć twój talent w układaniu poezji. Będziemy mogli go poznać; jeśli łaskawie opiszesz chwały matki Ganges."
Adi 16.36 Kiedy bramin Keśava Kaśmiri usłyszał to, jeszcze bardziej wbił się w dumę i w przeciągu godziny ułożył sto wersetów opisujących matkę Ganges.
Adi 16.37 Pan pochwalił go, mówiąc: "Panie, na całym świecie nie ma większego poety od ciebie.
Adi 16.38 "Twa poezja jest tak trudna, że nikt poza tobą i matką Sarasvati, boginią nauki, nie jest w stanie jej zrozumieć.
Adi 16.38 Znaczenie: Odpowiadając sarkastycznie Keśavie Kaśmiri, Pan Caitanya Mahaprabhu pośrednio umniejszył wartość jego poezji mówiąc: "Tak, twe utwory są tak wspaniałe, że nikt poza tobą samym i twą uwielbioną matką, boginią nauki, nie jest w stanie ich zrozumieć." Keśava Kaśmiri był ulubionym wielbicielem matki Sarasvati, bogini nauki, lecz Caitanya Mahaprabhu, jako pan bogini nauki, ma prawo mówić sarkastycznie o jej wielbicielach. Innymi słowy, chociaż Keśava Kaśmiri był dumny, że otrzymał łaskę bogini nauki, nie wiedział, że jest ona kontrolowana przez Samego Caitanyę Mahaprabhu, ponieważ On jest Najwyższą Osobą Boga.
Adi 16.39 "Lecz jeśli wyjaśnisz znaczenie jednego wersetu, wtedy wszyscy będziemy mogli usłyszeć go z twych ust i tak będziemy bardzo szczęśliwi "
Adi 16.40 Digvijayi, Keśava Kaśmiri, zapytał, wyjaśnienia którego wersetu pragnąłby posłuchać. Wówczas Pan zarecytował jeden ze stu wersetów, które ułożył Keśava Kaśmiri.
Adi 16.41 "Matka Ganges zawsze świeci swą wielkością. Jest najszczęśliwsza, ponieważ wyemanowała z lotosowych stóp Śri Visnu, Osoby Boga. Jest drugą boginią szczęścia i dlatego zawsze wielbią ją półbogowie i ludzkość. Obdarzona wszelkimi wspaniałymi cechami, kwitnie na głowie Pana Śivy."
Adi 16.42 Kiedy Pan Caitanya Mahaprabhu poprosił go o wyjaśnienie znaczenia tego wersetu, zdumiony mistrz zapytał Go w ten sposób.
Adi 16.43 "Wszystkie wersety wyrecytowałem niczym wiatr. Jak więc mogłeś nauczyć się na pamięć chociaż jednego z nich?"
Adi 16.44 Pan odpowiedział: "Dzięki łasce Pana ktoś może zostać wielkim poetą i podobnie, dzięki Jego łasce ktoś inny może zostać wielkim śrutidharą, który jest w stanie od razu nauczyć się wszystkiego na pamięć."
Adi 16.44 Znaczenie: Bardzo ważnym słowem w związku z tym jest słowo śrutidhara. Śruti oznacza "słuchanie," a dhara oznacza "ten, kto może pojąć". Zanim rozpoczęła się Kali-yuga, prawie wszyscy, szczególnie pomiędzy inteligentnymi ludźmi, braminami, byli śrutidhara. Skoro tylko student usłyszał jakąś mądrość wedyjską od swego mistrza, zapamiętywał ją na zawsze. Nie było potrzeby zaglądania do książek i dlatego w tych dniach nie było zapisanych książek. Mistrz duchowy przekazywał hymny wedyjskie i wyjaśniał je studentowi, który od tego czasu pamiętał je na zawsze, nie zaglądając do książek.
Zostanie śrutidhara, czyli osobą, która zapamiętuje wszystko po prostu po usłyszeniu, jest wielkim osiągnięciem dla studenta. W Bhagavad-gicie Pan mówi:
yad yad vibhutimat sattvam śrimad urjitam eva va
tat tad evavagaccha tvam mama tejo 'mśa-sambhavam
"Wiedz, że wszystkie te manifestacje, pełne przepychu, piękna i chwały - wypływają zaledwie z iskry Mojego splendoru." (Bg. 10.41 )
Kiedy tylko spotykamy coś niezwykłego, powinniśmy zrozumieć, że takie niezwykłe manifestacje są szczególną laską Najwyższej Osoby Boga. Dlatego Pan Caitanya Mahaprabhu odpowiedział mistrzowi, Keśava Kaśmiri, że tak jak on był bardzo dumny z tego, że jest ulubionym wielbicielem matki Sarasvati, tak ktoś inny, jak On Sam, obdarzony łaską przez Najwyższą Osobę Boga, mógł zostać śrutidhara i w ten sposób zapamiętać wszystko od razu po prostu słysząc to.
Adi 16.45 Zadowolony z wypowiedzi Pana Caitanyi Mahaprabhu, bramin [Keśava Kaśmiri] wyjaśnił zacytowany werset. Następnie Pan powiedział: "Teraz łaskawie wyjaśnij szczególne zalety i wady tego wersetu."
Adi 16.45 Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu nie tylko wybrał ten jeden spośród stu wersetów i zapamiętał go, chociaż bramin recytował jak wiejący wiatr, lecz również zanalizował jego zalety i błędy. Nie tylko usłyszał ten werset, lecz również przestudiował go krytycznie.
Adi 16.46 Bramin odpowiedział: "W wersecie tym nie ma ani śladu błędu. Cechują go raczej dobre porównania i aliteracja."
Adi 16.46 Znaczenie: W ostatniej linijce wersetu zacytowanego przez Śri Caitanyę Mahaprabhu, litera bha powtórzona jest wielokrotnie, jak w słowach bhavani, bhartur, vibhavati i adbhuta. Takie powtórzenie nazywane jest anuprasa, czyli aliteracją. Słowa laksmir iva i visnoś carana-kamalotpatti są przykładami upama-alankara, gdyż przejawiają metaforyczne piękno. Ganges jest wodą, a Laksmi jest boginią szczęścia. Ponieważ w rzeczywistości nie ma porównania pomiędzy wodą i osobą, porównanie jest metaforyczne.
Adi 16.47 Pan powiedział: "Mój drogi panie, mogę ci coś powiedzieć, jeśli się nie rozgniewasz. Czy możesz wyjaśnić błędy tego wersetu?
Adi 16.48 "Nie ma wątpliwości co do tego, że twa poezja jest pełna pomysłowości i z pewnością zadowoliła Najwyższego Pana. Jeśli jednak szczegółowo ją przebadamy, zauważymy, że ma zarówno zalety jak i błędy."
Adi 16.49 Pan doszedł do wniosku: "Zatem przebadajmy starannie ten werset " Poeta odpowiedział: "Tak, werset, który zarecytowałeś, jest całkowicie poprawny.
Adi 16.50 "Jesteś zwykłym studentem gramatyki. Cóż wiesz o upiększaniu literackim? Nie możesz recenzować tej poezji, ponieważ nic o niej nie wiesz."
Adi 16.50 Znaczenie: Keśava Kaśmiri chciał nastraszyć Śri Caitanyę Mahaprabhu mówiąc, że ponieważ nie był On studentem zaawansowanym w literackim stylu, nie mógł recenzować wersetu pełnego metafor i literackich ozdobników. Argument ten ma pewne rzeczywiste podstawy. Jeśli ktoś nie jest lekarzem, nie może krytykować lekarza, jeśli ktoś nie jest prawnikiem, nie może krytykować prawnika. Dlatego Keśava Kaśmiri najpierw umniejszył pozycję Pana. Ponieważ dla mistrza Śri Caitanya Mahaprabhu był studentem gramatyki, jak śmiał krytykować tak wielkiego poetę jak on? Dlatego Pan Caitanya skrytykował poetę w inny sposób. Powiedział, że chociaż z pewnością nie był zaawansowany w karierze literackiej, słyszał od innych, w jaki sposób krytykować taką poezję i jako śrutidhara, posiadający doskonałą pamięć, był w stanie zrozumieć proces takiego recenzowania.
Adi 16.51 Przyjmując pokorną pozycję, Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Ponieważ nie jestem na twym poziomie, poprosiłem cię, byś pouczył Mnie poprzez wyjaśnienie błędów i zalet swej poezji.
Adi 16.52 "Z pewnością nie studiowałem sztuki literackiego upiększania. Lecz słyszałem o niej z wyższych kręgów i dzięki temu mogę zrecenzować ten werset i znaleźć w nim wiele błędów jak również wiele zalet "
Adi 16.52 Znaczenie: Oznajmienie kariyachi śravana ("słyszałem to") jest bardzo ważne w tym sensie, że słuchanie jest ważniejsze od bezpośredniego studiowania czy postrzegania. Jeśli ktoś jest doskonałym słuchaczem i słucha z właściwego źródła, jego wiedza jest automatycznie doskonała. Proces ten nazywany jest śrauta-pantha, czyli zdobywaniem wiedzy poprzez słuchanie od autorytetów. Cała wiedza wedyjska oparta jest na zasadzie, że należy zbliżyć się do bona fide mistrza duchowego i słuchać autorytatywnych stwierdzeń Ved. Aby otrzymać wiedzę, nie jest konieczne, by być nienagannym literatem; aby otrzymać doskonałą wiedzę od doskonałej osoby, trzeba być ekspertem w słuchaniu. To nazywane jest zstępującym procesem wiedzy dedukcyjnej, czyli avaroha-pantha.
Adi 16.53 Poeta powiedział: "W porządku, pokaż mi, jakie zalety i błędy znalazłeś." Pan odpowiedział: "Pozwól Mi mówić i proszę, słuchaj Mnie nie wpadając w gniew.
Adi 16.54 "Mój drogi panie, w wersecie tym jest pięć błędów i pięć literackich ozdobników. Wymienię je po kolei. Łaskawie wysłuchaj Mnie, a potem osądź sam.
Adi 16.54 Znaczenie: W wersecie rozpoczynającym się od mahattvam gangayah jest pięć literackich ozdobników i pięć przykładów błędnej kompozycji. Są dwa przykłady błędów zwanych avimrsta-vidheyamśa i po jednym przykładzie błędów zwanych viruddha-mati, punar-ukti i bhagna-krama.
Vimrsta oznacza "czysty", a vidheyamśa oznacza "orzeczeniowy". Ogólną zasadą kompozycji jest najpierw ustanowienie podmiotu, a następnie danie jego orzeczenia. Na przykład, według gramatyk sanskryckiej kompozycja jest w porządku, jeśli mówimy: "Ten człowiek jest uczony." Lecz jeśli ktoś mówi: "Uczony jest ten człowiek", tu kompozycja ta nie jest w porządku. Taki błąd zwany jest avimrsta-vidheyamśa-dosa, czyli wadą nieczystej kompozycji. Przedmiotem poznania w tym wersecie jest sławienie Gangesu i dlatego słowo idam ("to") czyli to, co znamy, powinno zostać umieszczone przed, a nie po gloryfikacji. Przedmiot już znany powinien zostać umieszczony przed nieznanym, tak aby jego znaczenie nie zostało błędnie przetłumaczone.
Drugi przykład avimrsta-vidheyamśa-dosa pojawia się w słowie dvitiya-śrilaksmir iva. W utworze tym słowo dvitiya ("druga") jest vidheya, czyli nieznane. Umieszczenie najpierw słowa nieznanego, by stworzyć słowo podwójne dvitiya-śrilaksmir jest innym błędem. Słowa dvitiya-śrilaksmir iva miały porównać Ganges do bogini szczęścia, lecz z powodu tego błędu znaczenie słowa podwójnego jest oszałamiające.
Trzeci błąd zwany viruddha-mati, czyli sprzeczną koncepcją, występuje w słowach bhavani-bhartuh. Słowo bhavani odnosi się do żony Bhavy, Pana Śivy. Ale ponieważ Bhavani jest już znana jako żona Pana Śivy, to dodanie słowa bharta, "mąż", i w ten sposób uformowanie podwójnego znaczenia "mąż żony Pana Śivy" jest sprzecznością, gdyż z tego wynika, jak gdyby żona Pana Śivy miała innego męża.
Czwartym błędem jest punar-ukti, czyli rozwlekłość stylu, która pojawia się, gdy czasownik vibhavati ("kwitnie"), który powinien zakończyć kompozycję, jest dalej określony niepotrzebnym przymiotnikiem adbhuta-guna ("obdarzony wspaniałymi cechami"). Piątym błędem jest bhagna-krama, co oznacza "zakłócony porządek". W pierwszej, trzeciej i czwartej linijce występuje anuprasa, czyli aliteracja, stworzona przez dźwięki ta, ra i bha, lecz w drugiej linijce nie ma takiej anuprasa i dlatego porządek jest zakłócony.
Adi 16.55 "W wersecie tym dwukrotnie pojawił się błąd avimrsta-vidheyamśa, są tam także pojedyncze błędy viruddha-mati, bhagna-krama i punar-atta.
Adi 16.56 "Sławienie Gangesu [mahattvam gangayah] jest głównym nieznanym tematem tego wersetu, a temat znany został wskazany przez słowo idam, które zostało umieszczone po nieznanym.
Adi 16.57 "Ponieważ umieściłeś znany podmiot na końcu, a nieznany na początku, kompozycja jest wadliwa i znaczenie słów stało się wątpliwe.
Adi 16.58 "Bez wspomnienia najpierw rzeczy znanych, nie można wprowadzać nieznanych, nigdzie nie można ustanowić tego, co nie ma solidnych podstaw.
Adi 16.59 "W słowie dvitiya-śrilaksmir [druga wszechbogata bogini szczęścia], nieznana jest cecha bycia drugą Laksmi. Przy tworzeniu tego słowa złożonego jego znaczenie stało się wtórne, a oryginalnie zamierzone znaczenie zostało zatracone.
Adi 16.60 "Ponieważ słowo dvitiya [druga] jest nieznane, to w jego połączeniu w słowie złożonym utracone zostało zamierzone znaczenie równości z Laksmi.
Adi 16.61 "Nie tylko występuje tam błąd avimrsta-vidheyamśa, lecz również inny, który ci wskażę. Proszę, słuchaj Mnie z uwagą.
Adi 16.62 "Oto inny wielki błąd. Z wielkim zadowoleniem ułożyłeś słowo bhavani-bhartr, lecz zdradza ono błąd sprzeczności.
Adi 16.63 "Słowo bhavani oznacza 'żona Pana Śivy'. Lecz kiedy wspominamy jej męża, można by wyciągnąć z tego wniosek, że ma ona innego męża.
Adi 16.64 "Sprzecznością jest stwierdzenie, że żona Pana Śivy ma innego męża. Użycie takich słów w literaturze jest błędem zwanym viruddha-mati-krt.
Adi 16.65 "Jeśli ktoś mówi: 'Daj tę jałmużnę do ręki męża żony bramina', to gdy słyszymy te sprzeczne słowa, wnioskujemy, że żona bramina ma innego męża.
Adi 16.66 "Stwierdzenie wyrażone słowem vibhavati [kwitnie] jest kompletne. Określenie go przymiotnikiem adbhuta-guna [wspaniałe cechy] powoduje błąd rozciągłości stylu.
Adi 16.67 "W trzech linijkach tego wersetu istnieje niezwykła aliteracja, lecz w jednej linijce nie ma takiej aliteracji. Jest to błąd polegający na odchyleniu.
Adi 16.68 "Chociaż werset ten dekoruje pięć literackich ozdobników, cały werset został zniszczony przez tych pięć najbardziej wadliwych prezentacji.
Adi 16.69 "Jeśli werset posiada dziesięć ozdobników literackich, lecz ma chociaż jedno błędne wyrażenie, cały werset zostaje unieważniony.
Adi 16.70 "Czyjeś piękne ciało może być udekorowane klejnotami, lecz jedna plama białego trądu sprawia, że całe ciało jest odrażające.
Adi 16.70 Znaczenie: Wielki mędrzec Bharata Muni, autorytet w sprawie metafor poetyckich, wypowiedział się na ten temat w ten sposób.
Adi 16.71 " 'Tak jak czyjeś ciało, chociaż wspaniale udekorowane ornamentami, nawet jedna plama białego trądu jest w stanie uczynić nieszczęsnym, tak cały wiersz jest bezużyteczny z powodu błędu, pomimo aliteracji, porównań i metafor.'
Adi 16.72 "Teraz posłuchaj opisu pięciu upiększeń literackich. Są tam dwa ozdobniki dźwiękowe i trzy ozdobniki znaczeniowe.
Adi 16.73 "W trzech liniach występuje dźwiękowy ozdobnik aliteracji. A w kombinacji słów śri i laksmi występuje ozdobnik, jakim jest drobna rozwlekłość.
Adi 16.74 "W układzie pierwszej linijki pięciokrotnie pojawia się litera 'ta', a w układzie trzeciej pięciokrotnie powtórzona jest litera 'ra'.
Adi 16.75 "W linijce czwartej czterokrotnie pojawia się litera 'bha'. Ten układ aliteracji jest przyjemnym ozdobnikowym użyciem dźwięków.
Adi 16.76 "Chociaż słowa śri i laksmi mają takie samo znaczenie i dlatego są prawie zbyteczne, niemniej jednak nie są zbyteczne.
Adi 16.77 "Opisanie Laksmi jako posiadającej śri [bogactwo] daje różnicę w znaczeniu z odrobiną powtórzenia. Jest to drugie ozdobnikowe użycie słów.
Adi 16.78 "Użycie laksmir iva [niczym Lakami] ukazuje ozdobnik znaczeniowy zwany upama [analogią]. Jest tam również inny ozdobnik znaczeniowy zwany virodha-abhasa, czyli sprzeczną wskazówką.
Adi 16.79 "Każdy wie, że kwiaty lotosu rosną w wodzie Gangesu. Lecz powiedzenie, że Ganges rodzi się z kwiatu lotosu, zdaje się być niezwykle sprzecznym.
Adi 16.80 "Istnienie matki Ganges rozpoczyna się od lotosowych stóp Pana. Chociaż to stwierdzenie, że woda pochodzi z kwiatu lotosu, jest sprzecznością, to w związku z Panem Visnu jest wielkim cudem.
Adi 16.81 "Dzięki niepojętej mocy Pana nie ma sprzeczności w tych narodzinach Gangesu, chociaż wydaje się, że ta sprzeczność istnieje.
Adi 16.81 Znaczenie: Centralnym punktem całej filozofii Vaisnava jest przyjęcie niepojętej mocy Pana Visnu. Co czasami wydaje się być sprzeczne z materialnego punktu widzenia, jest zrozumiałe w związku z Najwyższą Osobą Boga, ponieważ dzięki Swej niepojętej mocy, może On spełniać sprzeczne czyny. Współcześni naukowcy są zakłopotani. Nie są nawet w stanie wytłumaczyć, w jaki sposób tak ogromna ilość związków chemicznych wytworzyła atmosferę. Naukowcy tłumaczą, że woda jest połączeniem wodoru i tlenu, lecz zapytani, skąd wzięła się taka ogromna ilość wodoru i tlenu i w jaki sposób połączyły się one, aby stworzyć wielkie oceany i morza, nie są w stanie na to odpowiedzieć, ponieważ są ateistami, którzy nie przyjmują, że wszystko pochodzi z życia. Ich teza głosi, że życie pochodzi z materii.
Skąd pochodzą te wszystkie związki chemiczne? Odpowiedź jest taka, że wyprodukowane zostały przez niepojętą energię Najwyższej Osoby Boga. Żywe istoty są cząstką Najwyższego Boga i z ich ciał pochodzi wiele związków chemicznych. Na przykład, drzewo cytrynowe jest żywą istotą, która produkuje wiele cytryn i w każdej cytrynie jest duża ilość kwasu cytrynowego. Więc jeśli nawet nieznaczna żywa istota, która jest jedynie cząstką Najwyższego Pana, może wyprodukować tak wiele związków chemicznych, to jaką moc musi mieć ciało Najwyższej Osoby Boga.
Naukowcy nie są w stanie doskonale wyjaśnić, gdzie wytwarzane są związki chemiczne świata, lecz doskonale można wytłumaczyć to poprzez przyjęcie niepojętej energii Najwyższego Pana. Nie ma żadnego powodu, by przeczyć temu argumentowi. Skoro żywe istoty będące cząstkami Osoby Boga posiadają moce, to jak wiele mocy musi posiadać Sam Najwyższy Bóg. Jak opisują Vedy, nityo nityanam cetanaś cetananam: "Jest On głównym wiecznym pomiędzy wszystkimi wiecznymi i jest główną żywą istotą pomiędzy wszystkimi żywymi istotami." (Katha Upanisad 2.2.13)
Na nieszczęście nauka ateistyczna nie przyjmuje tego, że materia pochodzi z życia. Naukowcy upierają się przy swej najbardziej nielogicznej i głupiej teorii, że życie pochodzi z materii, chociaż jest to zupełnie niemożliwe. W swych laboratoriach nie są w stanie udowodnić, że materia wytwarza życie, jednak są tysiące przykładów ilustrujących to, że materia pochodzi z życia. Dlatego w Śri Caitanya-caritamrcie Krsnadasa Kaviraja Gosvami mówi, że skoro tylko ktoś przyjmuje niepojętą moc Najwyższej Osoby Boga, to żaden wielki filozof czy naukowiec nie jest w stanie wysunąć żadnej tezy przeczącej mocy Pana. Wyraża to poniższy werset sanskrycki.
Adi 16.82 "Każdy wie, że kwiaty lotosu wyrastają w wodzie, ale woda nigdy nie wyrasta z lotosu. Wszystkie takie sprzeczności jednakże są w cudowny sposób możliwe w Krsnie. Wielka rzeka Ganges wyrosła z Jego lotosowych stóp.
Adi 16.83 "Prawdziwą chwałą matki Ganges jest to, że wyrosła z lotosowych stóp Pana Visnu. Taka hipoteza jest innym ozdobnikiem zwanym anumana.
Adi 16.84 "Przedyskutowałem jedynie pięć jaskrawych błędów i pięć literackich upiększeń tego wersetu, jeśli jednak przebadamy go szczegółowo, znajdziemy nieograniczone błędy.
Adi 16.85 "Swą pomysłowość i wyobraźnię poetycką otrzymałeś dzięki łasce swego uwielbionego półboga. Lecz poezja, której właściwie nie sprawdzono, z pewnością jest przedmiotem krytyki.
Adi 16.86 "Talent poetycki użyty z właściwą rozwagą jest bardzo czysty, a razem z metaforami i analogiami jest olśniewający."
Adi 16.87 Po wysłuchaniu wyjaśnienia Pana Caitanyi Mahaprabhu, zdumiony poeta mistrz nie był w stanie nic powiedzieć, a jego inteligencja była oszołomiona.
Adi 16.88 Chciał coś powiedzieć, lecz żadna odpowiedź nie wychodziła mu z ust. Wówczas w swym umyśle zaczął zastanawiać się nad tą zagadką.
Adi 16.89 "Ten zwykły chłopiec zablokował mą inteligencję. Dlatego wnioskuję, że matka Sarasvati musi się na mnie gniewać.
Adi 16.89 Znaczenie: Bhagavad-gita wyraźnie oznajmia, że wszelka inteligencja pochodzi od Najwyższej Osoby Boga, który jest usytuowany w każdym sercu jako Paramatma. Paramatma udzieliła pandicie inteligencji, dzięki której mógł zrozumieć, że ponieważ był dumny ze swojej uczoności i chciał pokonać nawet Najwyższego Pana, to z woli Pana i za pośrednictwem matki Sarasvati został pokonany. Nie należy być zatem zbyt dumnym ze swej pozycji. Nawet jeśli ktoś jest wielkim uczonym, to jeśli popełnia obrazy u lotosowych stóp Pana, nie będzie w stanie właściwie mówić pomimo swej uczoności. Jesteśmy kontrolowani pod każdym względem. Naszym jedynym obowiązkiem jest zatem podporządkowanie wszystkiego lotosowym stopom Pana bez fałszywej dumy. Matka Sarasvati stworzyła tę sytuację dla korzyści mistrza pandity, tak by mógł podporządkować się Panu Caitanyi Mahaprabhu.
Adi 16.90 "Wspaniałe wyjaśnienie, które podał chłopiec, nie jest możliwe dla istoty ludzkiej. Zatem matka Sarasvati musiała osobiście przemawiać przez Jego usta."
Adi 16.91 Myśląc w ten sposób, pandita powiedział: "Mój drogi Nimai Pandito, proszę posłuchaj mnie. Twe wyjaśnienia po prostu zdumiały mnie.
Adi 16.92 "Jestem zdumiony. Nie jesteś studentem literatury i nie masz wielkiego doświadczenia w studiowaniu śastr. Jak mogłeś wyjaśnić te wszystkie krytyczne punkty?"
Adi 16.93 Słuchając tego i rozumiejąc serce pandity, Śri Caitanya Mahaprabhu odpowiedział z humorem.
Adi 16.94 "Mój drogi panie, nie wiem, co jest dobrym utworem, a co złym. Lecz należy wnioskować, że cokolwiek powiedziałem, zostało wypowiedziane przez matkę Sarasvati."
Adi 16.95 Kiedy pandita usłyszał zdanie Pana Caitanyi Mahaprabhu, zasmucony zastanawiał się, dlaczego matka Sarasvati chciała pokonać go poprzez małego chłopca.
Adi 16.96 "Mistrz doszedł do wniosku: 'Ofiaruję modlitwy i medytację bogini nauki i zapytam ją, dlaczego tak bardzo znieważyła mnie poprzez tego chłopca."
Adi 16.97 W rzeczywistości Sarasvati sprawiła, że mistrz ułożył ten werset w nieczysty sposób. Ponadto, w czasie dyskusji nad nim zakryła jego inteligencję i w ten sposób inteligencja Pana zwyciężyła.
Adi 16.98 Kiedy mistrz poezji został w ten sposób pokonany, wszyscy obecni tam uczniowie Pana zaczęli się głośno śmiać. Lecz Pan Caitanya Mahaprabhu poprosił ich, aby przestali i zwrócił się do poety w ten sposób.
Adi 16.99 "Jesteś największym uczonym i najwyższym spośród wszystkich poetów, gdyż jak w przeciwnym razie z ust twych mogłaby emanować tak wzniosła poezja?
Adi 16.100 "Twoje zdolności poetyckie są niczym bezustanny strumień wód Gangesu. Nie ma nikogo na świecie, kto mógłby z tobą współzawodniczyć.
Adi 16.101 "Nawet w utworach poetyckich tak wielkich poetów jak Bhavabhuti, Jayadeva i Kalidasa jest wiele przykładów błędów.
Adi 16.102 "Takie błędy powinny być uważane za nieistotne. Należy widzieć jedynie moc poetycką przejawioną przez takich poetów.
Adi 16.102 Znaczenie: Śrimad-Bhagavatam oznajmia:
tad-vag-visargo janatagha-viplavo
yasmin prati-ślokam abaddhavaty api
namany anantasya yaśo 'nkitani yat
śrnvanti gayanti grnanti sadhavah
"Wyjaśniając chwały Pana, niedoświadczeni ludzie mogą komponować poezję z wieloma błędami, lecz ponieważ zawiera ona gloryfikację Pana, czytają ją, słuchają jej i intonują ją wielkie osobistości." (Bhag. 1.5.11 ) Poezję należy studiować pod względem jej treści, nie zważając na małe sprzeczności literackie. Według filozofii Vaisnava pierwszej klasy literaturą jest ta, która sławi Pana, bez względu na to, czy jest napisana właściwie czy nie. Nie należy brać pod uwagę niczego innego. Poetyckie utwory Bhavabhutiego, czyli Śri Kanthy, obejmują: Malatimadhava, Uttara-carita, Vira-carita i wiele innych podobnych dramatów w sanskrycie. Ten wielki poeta narodził się w czasach Bhojarajy jako syn bramina Nilakanthy. Kalidasa działał za czasów Maharajy Vikramadityi i został poetą państwowym. Ułożył około trzydziestu czy czterdziestu dramatów w sanskrycie, łącznie z Kumara-sambhava, Abhijnana-śakuntala i Megha-duta. Szczególnie słynny jest jego dramat Raghu-vamśa. Jayadevę opisaliśmy już w Rozdziale Trzynastym tej Adi-lili.
Adi 16.103 "Nie jestem nawet godny tego, by być twoim uczniem. Dlatego łaskawie nie bierz poważnie dziecięcej zuchwałości, jaką okazałem.
Adi 16.104 "Proszę, wróć do domu, a jutro możemy spotkać się ponownie, tak abym mógł wysłuchać z twych ust dyskusji na temat śastr."
Adi 16.105 W ten sposób zarówno poeta, jak i Caitanya Mahaprabhu udali się do swych domów, a w nocy poeta wielbił matkę Sarasvati.
Adi 16.106 We śnie bogini poinformowała go o pozycji Pana i poeta mistrz zrozumiał, że Pan Caitanya Mahaprabhu jest Samą Najwyższą Osobą Boga.
Adi 16.107 Następnego ranka poeta przyszedł do Pana Caitanyi i podporządkował się Jego lotosowym stopom. Pan obdarzył go Swą łaską i przeciął jego wszystkie więzy materialnych przywiązań.
Adi 16.107 Znaczenie: Ten sam proces, który Pan Śri Krsna głosił w Swych naukach Bhagavad-gity Takiej Jaką Jest - "Podporządkuj się Mi w każdych okolicznościach" - głosił również Pan Caitanya Mahaprabhu. Mistrz podporządkował się Panu, a Pan obdarzył go łaską. Osoba, która otrzymała łaskę Pana, jest wolna od materialnej niewoli, jak oznajmia to Bhagavad-gita (tyaktva deham punar janma naiti mam eti so 'rjuna).
Adi 16.108 Poeta mistrz z pewnością był najbardziej szczęśliwy. Jego życie było sukcesem dzięki jego rozległej uczoności i w ten sposób osiągnął schronienie Pana Caitanyi Mahaprabhu.
Adi 16.108 Znaczenie: Śrila Narottama dasa Thakura śpiewał, że najlepszą kwalifikacją do przyjęcia schronienia lotosowych stóp Pana Caitanyi jest bycie najbardziej upadłym, ponieważ przybył On szczególnie po to, aby wyzwolić upadłe dusze. W wieku tym jest bardzo niewielu uczonych. Prawie każdy jest upadłym mięsożercą, pijakiem, uwodzicielem kobiet i hazardzistą. Osoby takie nigdy nie są uważane za uczonych, nawet jeśli na takich pozują. Lecz ponieważ ci tzw. uczeni na pozór widzą, że Pan Caitanya Mahaprabhu obcuje z upadłymi duszami, sądzą, że jest On dla ludzi klas niższych, lecz oni sami Go nie potrzebują. Toteż uczeni tacy nie przyjmują ruchu świadomości Krsny. Zatem duma z fałszywej uczoności jest dyskwalifikacją do przyjęcia ruchu świadomości Krsny. Ale tutaj mamy szczególny przykład, gdyż chociaż poeta mistrz był wielkim uczonym, Pan również obdarzył go łaską dzięki jego pokornej uległości.
Adi 16.109 Wszystkie te wydarzenia szczegółowo opisał Śrila Vrndavana dasa Thakura. Ja przedstawiłem jedynie szczególne wydarzenia, których on nie opisał.
Adi 16.110 Nektariańskie krople rozrywek Śri Caitanyi Mahaprabhu mogą zadowolić zmysły każdego, kto ich słucha.
Adi 16.111 Modląc się u lotosowych stóp Śri Rupy i Śri Raghunathy, zawsze pragnąc ich miłosierdzia, ja, Krsnadasa, opowiadam Śri Caitanya-caritamrtę, podążając w ich ślady.
Te historie przeczytałem, zaraz po przeczytaniu postu Drogiego Purny, właśnie teraz, otwierając CC w wolnej chwili w pracy...zaspokoiła ona moje wątpliwości i poczułem jak Kryszna moze przemawiać przez Sastry rowniez i w mym zyciu...
Napewno kazdy z Was miał wiele razy podobne doświadczenie...
_________________
Niech Pan Śri Ćajtanja, księżyc Nawadwipy, król tancerzy, pojawi się
w zakątku mego serca.
|
Ściskam Cię mocno, Divyaji!