Wynika z tego dla nas lekcja, że budzenie potężnych demonów jest pracą w środowisku rażąco łamiącym zasady bezpieczeństwa i higieny pracy!
Podejrzewam, że Maharadża Judhistira sam obudziłby go, po czym zaraz by go zabił, bo w jakim innym celu niż zabicie go, miałby budzić potężnego asurę, a jeszcze gorzej, wysyłać innych, aby go obudzili?
Należy też pamiętać, że było to częścią
lila Pan Ramacandry, który pojawił się w celu zabicia Rawany i Kumbhakarny, którymi w rzeczywistości byli Dżają i Widżają. Poprzez ich zabicie, Pan uwolnił ich od ciążącego na nich przekleństwa braminów, jednocześnie uwalniając pobożne osoby od tyranii asurów. Jest jasnym, że Rawana i Kumbhakarna musieli sobie wpierw zasłużyć na śmierć z ręki Pana, robiąc problemy w całym wszechświecie, a nie jedynie w miejscowym pubie. Jestem pewien, że wszelkie cierpienia poniesione z ręki tych asurów, zostały sowicie wynagrodzone przez Pana, być może nawet wyzwoleniem.
Nic nie dzieje się przypadkowo, a tym bardziej, kiedy jest częścią
lila Pana. Z tego względu, wszystkie wydarzające się tam tzw. dobre i złe rzeczy nie mogą być poprawnie ocenione z ograniczonej perspektywy materialnej moralności, bo
lila Pana jest transcendentalne. Aczkolwiek mogą istnieć zewnętrze podobieństwa, to jednak konsekwencje tamtych wydarzeń i czynów ostatecznie są transcendentalne do trzech gun. Niesławna "specjalistka" od "hinduizmu", której imienia tu nie wspomnimy (
siostra Michaela Pawlik), często wykorzystuje podobny argument, starając się przedstawić Krysznę, jako niemoralnego, nie wiedząc przy tym nic o wiecznym związku duszy z Bogiem, i o nauce o transcendentalnej
rasie, które to fakty zostają wypaczone i zdegradowane, kiedy obserwowane są przez pryzmat materialistycznej deontologii.
Można by po prostu zapytać tego Hindusa, za co szanuje on Rawanę i dlaczego uważa go za "dobrego gościa". Z pewnością, w jego mniemaniu, Rawana musiał zrobić też coś bardzo pozytywnego, zgodnie z jego hierarchią wartości. Kto wie, być może szanuje go nawet za to, że był główną postacią w
lila Pana, i za to, że jego zabicie sprawiło przyjemność Panu, Jego wielbicielom i większości populacji wszechświata. Jednak najprawdopodobniej chodzi tu o bogactwo i cieszenie się przyjemnościami zmysłowymi, w czym asury są niedoścignionymi ekspertami.
Na koniec chciałbym dodać, że Bogu ducha winnymi "ludźmi pracy", którym w tym wątku wspólnie współczujemy, i którzy rzekomo zostali poszkodowani przy budzeniu Kumbhakarny byli Rakszasowie - typ potężnych demonicznych istot żywiących się ludźmi. Mówię "rzekomo poszkodowani", bo w posiadanej przeze mnie wersji Ramajany, ich śmierć nie jest w ogóle wspomniana, a jedynie to, że budzący się Kumbhakarna odtrącił Rakszasów na boki, co biorąc pod uwagę subtelność metody budzenia go, jest rzeczą raczej naturalną. Po obudzeniu Kumbhakarny, Rakszasowie poinformowali go o przyczynie przebudzenia go, a więc przynajmniej niektórzy z nich byli przytomni, i następnie śpiewali mu chórem pieśni pochwalne.
Proces budzenia Kumbhakarny opierał się na dostarczeniu mu góry zabitych zwierząt i wiader z krwią i alkoholem, oraz upiorne, nieziemskie krzyki wraz z ciągnięciem Kumbhakarny za włosy, gryzienie jego uszu, mocne okładanie jego ciała wyrwanymi z korzeniami olbrzymimi drzewami, wylewanie hektolitrów wody na jego twarz oraz szalone bieganie po jego ciele wraz ze stadem rozjuszonych słoni (tak, facet był duży, może nawet wielkości paru powiatów - wiadomo, Treta-juga i tamtejsze demony). Biorąc to wszystko pod uwagę, byłbym bardzo zasmucony, gdyby ci "niewinni ludzie pracy" nie ponieśli śmierci lub przynajmniej trwałego, i szpetnego przy tym kalectwa, podczas wykonywania swojej pracy zarobkowej, i to bez ochrony związków zawodowych.
"Och, biedne rodziny zabitych, lub kulejących rakszasów! I kto teraz dostarczy na ich stoły pożywnego posiłku, w formie dziesiątków zmasakrowanych ciał istot ludzkich!"
*słychać głośny płacz i zawodzenie, podczas gdy rząd i społeczność Rakszasów wysyła im paczki żywnościowe z członkami naszych rodzin* Koniec aktu III: "Jest dobrze, ale nie najgorzej jest. Wszyscy polecimy w górę do nieba."
Warnaśrama-dharma jest przestrzegana nawet przez potężne asury (i całą społeczność Patala), bo zawiera (boskie) instrukcje na temat mechanizmu działania materialnego świata i najlepiej funkcjonujących relacji pomiędzy różnymi ludzkimi naturami, czego przestrzeganie rodzi w konsekwencji bogactwo i przyjemność zmysłową (włącznie z intensywnością uczuć), co w przypadku asurów jest nawet większe niż u dewów. Dlatego z punktu widzenia materialistycznej osoby, która oficjalnie nie chce podporządkować swojej egzystencji Bogu, ale pragnie podporządkować się materialnej iluzji, liderzy typu Rawana, czy Durjodhana są "dobrymi goścmi, których należy szanować". Prajodżana takich osób kończy się na 3 gunach.