Pavana Caitania napisał(a):
W kazdym razie zdaje sie ze cos co ma zwiazek z cechami harateru wystepuje podczas calego procesu. OD poczatku do konca on sie zmienia i ksztatuje. Nie jest to wiec prces chyab na chwilke.
Mam podobne zrozumienie. Moment osiągnięcia rati/bhawy jest równoznaczny z pojawieniem się u bhakty 9 charakterystycznych cech charakteru wymienionych częściowo w zn. ŚB 2.3.24, i w pełni w Bhakti-rasamrita-sindhu:
1. Avyartha-kalatvam — pożytkowanie każdej chwili na pełnienie transcendentalnej służby oddania
2. Ksanti — ustanie materialnych pragnień. Wytrwałość. Pozostanie tolerancyjnym i cierpliwych nawet podczas największych zakłóceń i niepokojów
3. Virakti — zupełna brak przywiązania do materialnego szczęścia i obojętność w stosunku do obiektów zadowalania zmysłów. Ten wyższy typ braku przywiązania różni się od vairagyi (sprzed etapu bhawy) tym, że jest spontaniczny z powodu braku poczucia atrakcji do obiektów zmysłowych, podczas kiedy vairagya jest zmuszeniem się do kontroli zmysłowej, poprzez trzymanie dystansu do obiektów zmysłów
4. Mana-sunyata — brak dumy. Ktoś jest pokornym, chociaż jest usytuowany na najwyższej pozycji
5. Asa-bandha — nigdy nie traci nadziei. Posiadanie mocnej wiary, że Kryszna wzniesie nas do najwyższej perfekcji, nawet chociaż ktoś czuje się zbyt upadłym i zupełnie pozbawionym wszelkich kwalifikacji, aby samem osiągnąć taki poziom
6. Samutkantha — intensywna żarliwość w osiągnięciu czystej służby oddania
7. Nama-gane sada ruci — zapał do bezustannej gloryfikacji Pana i intonowania Hare Kryszna
8. Asaktis tad-gunakhyane — zamiłowanie do gloryfikowania cech Kryszny
9. Pritis tad-vasati sthale — atrakcja (miłość) do świętej ziemi Pan i życia na tej ziemi Pana
Pavana Caitania napisał(a):
Moze jedynie etap Sradha nie ma zabawienia zwiazanego z haraterem.
Moja wierna wyszukiwarka mówi mi, że śraddha (wiara) rozwija się aż od asakti (przywiązania) na co dowodem są słowa
sraddha ratir bhaktir anukramisyati ze ŚB 3.25.25. Śraddha, a wraz z nią i cechy duszy, objawiają się więc bezustannie, przez cały czas, stopniowo zwiększając swoją intensywność, aż do etapu bhawy. Tak więc, w moim zrozumieniu, nawet sam etap niewielkiej początkowej wiary w proces służby oddania jest przebijaniem się "na zewnątrz" cech duszy, ale ta intensywność jest jeszcze bardzo niewielka. Jeżeli nie pojawia się cecha śraddha, to znaczy, że cechy duszy w ogóle nie przebijają się przez materialne uwarunkowanie, i taka materialnie uwarunkowana osoba nie posiada żadnej wiary w bhaktów, w Krysznę i transcendentalną służbę oddania, ani szczerego pragnienia poznania ich. A to już nie są cechy duszy, ale cechy materialnej avidyi, niewiedzy.
Kiedy pojawi się współczucie dla wszystkich istot, i kiedy zapomnę o swoich wygodach, Teraz wyruszę, by głosić Twój wspaniały przekaz – pokornie modli się Bhaktivinoda. Kiedy, ach kiedy nadejdzie ten dzień?