A JA NIE CIERPIE NIE CIERPIEĆ....

_________________
jaya jaya śri caitanya jaya nityananda jaya advaita candra jaya gaura bhakta vrnda

Witam.
Bardzo ciekawa rozmowa.



Trisama, jednak co ma uczynić człowiek, który nie odnalazł swojego umysłu.
Widzi iż nie ma on koloru, smaku, zapachu, formy, braku formy, ani żadnych innych determinujących cech, które mogły by powiedzieć, "tutaj mój umysł się zaczyna a tutaj kończy".


Dlaczego Źródło musi koniecznie mieć jakąś formę lub brak-formy ?

Wspominaliście iż przypominamy ludzi, stojących u podnóża góry, a szczyt spowity jest w chmurach. Jednak, jak się okazuję, każdy z nas ma inna wizję tego co jest na szczycie. Posługujemy się różnymi poglądami i filozofiami, doświadczamy je, wyciągamy wnioski. Skoro jednak, każdy z nas nie widzi z dołu szczytu, czy to jest szczere w stosunku do naszych doświadczeń i wiedzy aby z tego miejsca autorytatywnie móc stwierdzić co jest na szczycie ?

Wiele osób praktykujących różne religie, ma doświadczenia związane z obraną ścieżką. Jedni doświadczają Boga z Biblii, inni Boga z Koranu, inni Kriszny, inni Uniwersalnej Substancji, Natury Buddy oraz inne. Jendak góra jest jedna, tak więc i szczyt jest jeden, ale każdy z nas osiąga realizację owoców ścieżki, którą postępuje. Zastanawia mnie, w którym więc momencie drogi się rozwidlają, czy może raczej po prostu góra jest jedna ale ma wiele szczytów, natomiast każdy osiąga ten szczyt, ku któremu dąży już od podnóża.

W takim razie, okazując szacunek każdemu praktykującemu, nie można szczerze powiedzieć iż owoc Bhaktiyogi to nie jest Kriszna, tylko stan Buddy, ponieważ akurat ktoś, kto to mówi idzie buddyzmem.

Skoro praktykujący Hare-Kriszna osiągają świat Krishny i mają takie doświadczenia to chociaż z szacunku nie powinno się wywoływać waśni twierdząc iż są w błędzie. Tak myślę. Aby jednak tą sprawę dopełnić, to takie ustosunkowanie się należało by zastosować dla wszystkich praktykujących, każdej religii.

Pozdrawiam
/M

Czesc Booker. Napisales:

Mysle ze drogi sie rozwidlaja w umysle...

Wyobraz sobie sytuacje poszukiwania MLEKA (BOGA-PRAWDY ABSOLUTNEJ) , ktore lezy gdzies , w jakims sklepie na konkretnej polce w przedziale NABIAL(duchowosc). W zaleznosci od tego gdzie mieszkasz, jak daleko masz do sklepu, ile mleko kosztuje i innych czynnikow wybierasz jakis okreslony SKLEP (RELIGIE). Jesli juz sie zdecydujesz na sklep o nazwie Krowka to nie znaczy ze w Biedronce Go nie ma(chyba ze wyprzedali
Ale jutro nowa dostawa!

BOG JEST NIEOGRANICZONY

Prabhupad powiedzial, ze we wspolczesnym swiecie wiekszosc z nas nie wie Czym jest Prawdziwa Religia dlatego mamy tak wiele Religii i roznych koncepcji filozoficznych.
Sam Krsna w Bhagavadgicie (wszystkim polecam goraco) w ostatnim rozdziale:
(dla mnie przeboj nr 1)
[i]sarva dharman paritya ja...(sory jesli z bledami)
"Porzuc wszelkie rodzaje religii i podporzadkuj sie Mnie.."



Kazdy ma inna relacje z Krsna bo On jest Osoba a nie plaska naklejka, wiec po dotarciu na szczyt czy z Poludnia, Polnocy czy moze jak kret od dolu sie dokopiesz zobaczysz Go z innej perspektywy niz Ci, ktorzy dotarli ze Wschodu. A jak sie schowa


Dla mnie osobiscie Krsna i Prabhupad to wysokiej rangi autorytety.
Mysle wiec ze kazdy bez wzgledu na to jaka tradycja czy kultura religijna podarza powinien poszukiwac Osoby, ktora pomoze przbrnac przez ocean niewiedzy. Osobiscie nie mam nic przeciwko filozoficznej spekulacji ale wtedy stapa sie po cienkiej lini. Wazne sa wtedy intencje w sercu.

brzmi w mojej glowie tez wypowiedz Trisamy z Woodstocku pare lat temu (pozdrawiam!):
"... Bog nie byl by Bogiem gdyby nie mial swojego aspektu osobowego i bezosobowego.."

I wtedy dotarlo do mnie ze my swoimi ciasnymi glowkami probujemy ograniczyc Krsne. Czy On taki? czy siaki? a przeciez podane jak na tacy.

Gdy ktos kogo darzysz uczuciem glaszcze Cie po glowie i oczuwasz przyjemnosc z powodu dotyku, ciepla nie mozesz egoistycznie oddzielic osobe ktora to robi zostawiajac sobie tylko te przyjemnosc. Ewentualnie mozesz sam sie poglaskac ale czy to jest to samo?
Impersonalni transcendentalisci szukaja wlasnie tej wygody tego szczescia... i Krsna potrafi sie schowac tak zebys myslal ze jestes samowystarczalny.

Dzisiaj, jakie relacje miedzyludzkie, miedzyosobowe sa, kazdy widzi na wlasnym podworku . I latwo jest przyjac teorie impersonalizmu. Kazdy nie tyle ma prawo ale i obowiazek KOCHAC czego sobie i Wszystkim tu obecnym zycze.

RADHE SYAM!

_________________
Jala Keli das

Witaj Afa


Wspominasz o teoriach impersonalizmu,egoizmie oraz miłości, możemy wrócić do sedna tego postu (miłość ?).

Całkiem możliwe iż pojęcie Bodhicitty i Metty nie jest właściwie pojmowane. Żeby nie rozwlekać:





Jeżeli chodzi o praktyki na podstawie nauk Śakjamuniego, istniał kiedyś odłam praktykujących, którzy swą praktykę uprawiali tylko dla siebie i oprócz wyzwolenia samych siebie od cierpienia nie postrzegali innego celu. Nie wiem jednak, ale wygląda na to, że pominięto jeden drobny fakt. Praktyki te, określane mianem "hinajany" zostały uznane za sekciarskie (hinajana oznacza z sanskrytu dosł. "niegodny","niższego rzędu") jeszcze w czasach Śiakjamuniego, czyli 2560 lat temu i od tego czasu nikt ich nie praktykuje, przynajmniej jeżeli chodzi o buddyzm.

Również ciepłe życzenia owoców na Twojej drodze.

Pozdrawiam
/M

Dzieki wielkie Booker.
Wybacz jesli troche odbieglem od tematu...
Pozdrawiam

_________________
Jala Keli das

Hari Bolo!
Do szanownego Bookera!
Wabacz mi prosze ,ale zeby zacząc od milowania siebie ,trzeba by najpierw dowiedziec sie kim jestesmy,bo wedlug Ciebie Moj Drogi to Kim jestes?????
Jestem troszke zrazony do pojec o absolucie jako o wszech ogarniającej milosci ,czy wszech dobru itp,mam awers do takich pojec.
Oczywiscie niemam nic do Oazowiczow,ale tak mi to wlasnie brzmi. Na sam widok tego typu opisow boga czuje to wewnetszne fee ,albo łee
Oczywiscie ,moge Cie jedynie zle pojmowac,albo odbierac Twą wypowiedz ,przez pryzmat nieprzyjemnych doswiadczen z "dziecinstwa"
Pozdro dla Afy,przyklad z Mlekiem był cacy taki Twoj

Jeśli pytasz o radę, to warto poczytać Bhagavad-gitę by dowiedzieć się czegoś o nim. Trudno szukać czegoś, czego nie znasz, prawda?

Po jej przeczytaniu i zrozumieniu rozsądne będzie spytać: kto "widzi iż nie ma on koloru, smaku, zapachu, formy, braku formy, ani żadnych innych determinujących cech, które mogły by powiedzieć, "tutaj mój umysł się zaczyna a tutaj kończy""?

Jeśli chcesz obserwować go rozsądniej jest przyjąć punkt widzenia poza nim, ale nie jest to zwykle takie proste. Myślę, że pewne techniki medytacyjne (w różnych duchowych szkołach) mają pomóc w takim postrzeganiu umysłu. Nie zmienia to jednak faktu zdefiniowania obserwatora.

Sorki, ale fizyk jestem i tak jakoś patrzę na doświadczenie.... obserwator - fakt - obserwacja - wniosek.

_________________
jaya jaya śri caitanya jaya nityananda jaya advaita candra jaya gaura bhakta vrnda

"Powiem Ci, czym jest wolnosc. Wolnosc jest samotnoscia piekla." - Stig Dagerman

Good luck!

Gwoli scislosci: zauwazylas. Wiem, ze nie jestesmy tym cialem, ale jednak...

Sadze, ze niekoniecznie.



W Twym przykladzie pomijasz jeden aspekt, a mianowicie cel. Pytanie: czy wszyscy chca akurat mleka? Moze ktos chce smietany, a ktos inny sera. I sadze, ze rozdzial moze nastepowac wlasnie na tym etapie: chcemy roznych rzeczy. Oczywicie, pragnienie to tez funkcja umyslu, ale to tez cos wiecej, cos nieodlacznie zwiazanego z zywa istota. Buddysci chca pozbyc sie pragnien i pozbyc sie indywidualnosci. Bhakta chce zmienic swe pragnienia i sluzyc Krysznie - jako indywidualna istota.



To moze byc przeboj, jesli uznaje sie pozycje Kryszny poza zludzeniem tego swiata. Ale jesli sadzi sie, ze Kryszna jest czescia tego swiata mayi? To co wtedy?



Bardzo mi sie podoba ten przyklad.

Witam


Trisamo, słusznie zauważasz iż warto zapytać "kto widzi".
Warto też się zastanowić skąd pochodzi konstrukcja myślowa, zakładająca "kogoś, kto widzi". Warto również zauważyć iż funkcjonuje takie pojęcie jak "samoświadomosć". Czyli funkcja świadomości, która oprócz tego iż pozwala na rozpoznawanie obiektów, pozwala również rozpoznawać samą siebie. Na język polski, będzie to "poczucie własnego istnienia".



Tak, definiowanie obserwatora występuje - ale czym dokładnie jest obserwator. Gdy już mamy naszego obserwatora, tak, wówczas pytanie kolejnie sięgnie głębiej - w jaki sposób powstała koncepcja obserwatora.
Wreszcie można będzie zadać pytanie - "skąd pochodzi koncepcja obserwatora, oraz reszta koncepcji ?"
Innymi słowy, pytanie "kim jest ten kto widzi to iż jest obserwator i obserwowany" pozwala zobaczyć kolejny aspekt samoświadomości.
Będziemy mieli wówczas dwóch obserwatorów
Jeden na początku, który obserwował, teraz kolejny, który zaobserwował poprzedniego obserwatora, gdy tamten coś sobie obserwował.


To jest dobra propozycja, aby spróbować "wyjść poza umysł" aby spróbować go poznać. Jednak ludzie próbują to zrobić nie poznawszy wpierw możliwości, które posiada umysł w tej chwili, w której się znajdują teraz. Odrazu próbując przeskoczyć poprzeczkę wyżej. Całkiem możliwe iż realizacja, że umysł rozpoznaje fenomeny, które się w nim pojawiają, rozgrywają i rozpływają mogła by nieźle namieszać w konceptualnej formie obserwator-obserwowany-obserwacja, w której to każdy z tych aspektów jest analizowany jako rozłączny od siebie.

Do życia powstaje więc nowy fenomen, obserwator, który zauważył iż istnieje obserwator obserwujący obiekt. Kolejne więc pytanie jest, kim jest ten nowy obserwator ? Czy to jest nadobserwator, trzecie oko, super oko, może....i tak bez końca, mnożą się nowe koncepcje a do nich nowe wyjaśnienia. Wszystko wypływa z separowania obserwatora, obserwacji i obiektu obserwacji. W końcu dochodzimy do pytania, skąd pochodzi świadomość i jesteśmy w pułapce, ponieważ nie zauważając naszych mentalnych procesów tworzenia,projektowania, sądzimy iż nieuchronnie musi istnieć punkt pochodzenia. Jednak tego punktu nie można odnaleźć będąc zagubionym w mentalnym chaosie świata nazwy-i-formy. Kogoś, kto odważy się chociaż przez moment pozostawić świadomość nieprzysłoniętą mentalnymi produktami, spotyka się nader rzadko.

Takie podejście wymaga weryfikacji, ponieważ żadne z naszej trójcy obserwator-obiekt-obserwacja nie jest niezależne od siebie.Do obserwacji potrzebny jest obserwator, oraz obiekt obserwacji. Jeżeli nie ma jednego z nich wówczas akt obserwacji nie może powstać. Jednakże, jak już wspomniałem, każdy na co dzień doświadcza samoobserwacji, gdzie obserwujący obserwuje siebie. Widzimy co się z nami dzieje, nasze emocje, myśli, ciągoty i pragnienia. Jednak niezrozumiałe jest to, iż traktujemy je, jakby były czymś "innym".
Z tego mamy więc "mnie i moje smutki", "mnie i moje pasje", mamy tez "nie wiem co mną kieruje" oraz "oni są tacy a tamci owacy".


Z tego co przelotnie wiem o fizyce kwantowej i obserwacji, nie wiem czy tutaj nic nie przekręciłem, ale w pewnym momencie fizycy zaczęli obserwować tak malutkie cząstki iż zauważono, że instrumenty obserwacyjne zniekształcają obserwowane obiekty. Pojawiły się też nowe sprawy, jak "próżnia kwantowa" (nie wiem czy dobrze pamiętam tą nazwę, inna to "pole próżniowe") i stwierdzono, że gdy człowiek patrzył się w tą próżnię kwantową, cząstki pojawiały się tam, gdzie chciano aby się pojawiły.

Pozdrawiam z najlepszymi życzeniami
/M

Witaj Guarango Avatar das.
Obecnie moja odpowiedź brzmi "nie wiem", dlatego właśnie, skoro już się urodziłem a w perspektywie, nieuchronnie, wiąże się to ze śmiercią, moje życie kieruje ku samopoznaniu - czyli, poznaniu siebie, czyli odpowiedzi na to pytanie. Tak już od lat szkolnych, gdy patrząc na własną zaciskaną i rozkurczaną dłoń spytałem "kto to robi, kto jest tam w środku". Tak więc zrozumieniu swojej właściwej funkcji, właściwej sytuacji oraz właściwej relacji do tej sytuacji, zwanej życiem, właściwym współdzieleniem świata z resztą istot. Wydaje się iż odpowiedź na to równocześnie będzie tyczyć się wszystkich istot.

Z tego względu, iż mój umysł rozpoznaje to co się w nim pojawia, rozgrywa i odchodzi,(szumnie zwane fenomenami ) mogę wnioskować iż jego "wrodzoną" właściwością jest aspekt samopoznania, inaczej "zdawania sobie sprawy" iż coś się pojawia i znika. Również jego właściwością jest możliwość tworzenia różnych mentalnych tworów i koncepcji, przez które te próbuje się sam poznawać znakomicie je uzasadniając co wystarcza na pewien okres radości. Dodatkowo, ma również możliwość przeżywania: czasami jest wzburzony, czasami rozproszony, czasami spokojny, czasami szczęśliwy, czasami bardzo smutny, czasami zdenerwowany, czasem potrafi być nieporuszony. Jednak ciągle jest aktywny, zadaje pytania, chwyta idee, broni ich, niektórych odrzuca, niektóre ignoruje, jak złapie jedne ich przeciwieństwa odpycha, w niektórych się lubuje niemal do osiągnięcia ekstazy a innych, zwłaszcza przeciwieństw potrafi nawet nienawidzieć i ciągle zadaje pytania "kim jestem, skąd się wziąłem, czym jest świat, skąd pochodzę, kim są istoty, dlaczego się ranią, dlaczego cierpią, co daje trwałe szczęście a co tylko chwilowe"...itp. Wydaje się iż dopóki ich nie odnajdzie, zachowuje się nerwowo, nieszczęśliwie, wypełniony jest strachem i obawą o to co nieznane.

Całkiem prawdopodobne jest iż oprócz aspektu samoświadomosci, posiada również aspekt samouradowania. To znaczy, potrafi wytwarzać różne rzeczy (idee,poglądy, sztukę,muzykę itd), lub dowiązywać do już istniejących w taki sposób aby uzyskiwać radość. Ale moja obserwacja w tym temacie jeszcze trwa
Niestety mocne uchwycenie się danych już dostępnych na zewnątrz rozwiązań, które dają radość potrafi przynosić smutek, gdy te odchodzą, lub gdy są zagrożone w jakikolwiek sposób. Wówczas pojawia się stres i niezadowolenie, zdolne człowieka pchnąć nawet do walk o te rzeczy.

Pozdrawiam
/M

Przepraszam, nie wiedziałem

_________________
Gauranga!!!

Witajcie!
Pozdrawiam Booker.
Jeden wniosek przychodzi mi na mysl gdy czytam Twoje posty.
Naprawde Myslisz i to jest oznaką swiadomosci i osobowosci.
a zatem jesli jestesmy osobami ,osobą musi byc absolut,bo poco mieli bysmy byc ,Osobami skoro On bylby tym ktorego niema ,bop jest wszystkim
a co do twojego(wybacz ze uzyje tego slowa) lęku odnosnie "lapania sie tkzw informacji z zewnątrz,przypomina mi to sytuacje bardzo biednego wrobelka,Kiedy Ptaszek ląduje na ziemi caly czas mimo iz je swoje okruszki z ziemi Ciągle rozgląda sie w leku czy aby ktos nie czyha
na jego zycie.
Prawdopodobnie sparzyles sie w swoim zyciu jako "obserwator" stąd moze postanowienie by wziąsc dociekanie o samoistnieniu,czy byciu,o samorealizacji jedynie w oparciu na swoim intelekcie i zmyslach.
Niestety ten swiat jest swiatem oszustow i oszukiwanych.
jedyne co mozemy zrobic to własnie podeprzec sie wiedzą pochodząca ,z lini autorytatywnej sukcesji Uczniow,,a autorytecie doswiadczen innych transcendentalistow,jesli ich doswiadczenia nie odbiegają z tymi werdyktami z pism,oraz na doswiadczeniu Mistrza duchowego,jesli Ten powtarza i doswiadcza wszystkiego w oparciu o Pisma takie jak Bhagavad Gita np.oraz jesli jego nauki zgodne są z naukami innych oswieconych osob.Inaczej jesli nie oszuka nas nikt z zewnątrz oszukają nas nasze niedoskonale zmyslyb i ciasny rozumek.
a co do Torzsamosci to podobno nie jestesmy Tymi cialami pełnymi sluzu,tłuszczy,uryny i kosci oraz zyl a jest ich ponoc ponad 200km. w ciele.
No przynajmniej ja nie czuje sie tym a z natury kazdy sluzy innym,a jesli nie innym to swoim namietnoscią.
wiec prawdopodobnie jestesmy duchowymi jednostkami ktore sluzą,a komu mozna sluzyc w czystym stanie swiadomosci???????
Pozdrawiam Hare Kryszna nas oczyszcza:-)