Służba oddania może mieć miejsce jedynie w sytuacji kiedy wielbiciel jest prawdziwie oddany. Bez oddania można uczynić jedynie jakieś imitacje, naśladowanie, lub powielanie przejawów służby. Służba oddania ma miejsce na duchowym planie, lub przede wszystkim na duchowym planie, lub najpierw na duchowym planie, a potem może, ale nie musi, przejawić się w świecie doczesnym, materialnym.
Źródłem służby jest sam Pan. Obdarza nas służbą dla Siebie za pośrednictwem swoich wielbicieli. Więc można powiedzieć że służbę oddania dają wielbiciele, którzy sami są usytuowani na planie służby oddania, na planie dedykacji, i są upoważnieni do dawania tej służby czy też dzielenia się służbą oddania. Wielbiciel który daje służbę nie obciąża jakimiś zobowiązaniami, terminami, uciążliwościami czy wielką dbałością o efekty służby. Daje tak na prawdę samego siebie, jest gotowy wypełnić służbę którą daje. Dawanie służby nie jest jak przerzucanie własnych obowiązków na kogoś, ani jak pozbywanie się problemu czy jakiejś uciążliwości. Niewielbiciele mogą działać w taki sposób że mając wiele pragnień posiadania czegoś, pragnień osiągania czegoś, lub czerpania czegoś, sami nie bardzo chcą na to zapracować i wolą poszukiwać kogoś kto wykona za nich ciężką pracę, a oni sami będą mogli cieszyć się efektami tej pracy. Wielbiciel dając służbę ma pełne kwalifikacje i pragnienie wypełnienia jej, albo nawet wykonuje ją i zaprasza innych aby się do niego przyłączyli. Służba nie jest jakąś uciążliwością, nawet jeżeli na planie tego świata wiąże się z jakimś wysiłkiem ciała lub umysłu, to w wewnętrznej przetrzeni ta służba jest radosną czynnością, nie musimy próbować usilnie przekraczać możliwości ciała czy innej materii aby osiągnąć jakiś efekt w tym świecie. Służba nie jest działaniem dla efektów, ani korzyści. Materialiści (ci mniej zdegradowani) najpierw pracują a potem cieszą się efektami tej pracy. Wielbiciele są szczęśliwi wtedy kiedy pełnią służbę. Bo jeżeli są nieszczęśliwi i cierpią w trakcie pełnienia służby to trzeba by zadać pytanie czy w rzeczywistości pełnią służbę czy tylko ją imitują...

Nie jestem pewien czy jet to taka czarno-biala sytuacja, tzn. ze jest tylko albo sluzba oddania albo jej imitacja. Jesli ktos np. pomaga w swiatyni z dobrej woli i bez oczekiwania zaplaty, to moze nie jest to jeszcze sluzba oddania, ale na pewno jest to sluzba dla Kryszny, a nie zadna imitacja czegokolwiek. Bez tego stadium posredniego nikt nie jest w stanie osiagnac prawdziwego oddania dla Kryszny, ktore to oddanie jest Jego darem. Stad tez nalezy doceniac nie tylko cel, ale i srodki ktore do niego prowadza.

Imitacja sluzby oddania to dla mnie w pewnym sensie patologia, kiedy ktos udaje bardziej zaawansowanego niz jest naprawde, tylko po to aby zyskac poklask innych bhaktow. Zmywanie garnkow w swiatyni to nie imitacja sluzby oddania, tylko sluzba dla Kryszny i podstawowy element naszej sadhany (seva). Umniejszanie znaczenia takiej sluzby przez przyklejanie do niej sztucznych i nieprawdziwych nalepek to dla mnie pseudo-transcendencja.

niezłe spostrzezenie, jednak zewnetrznie raczej nie jest łatwo to zweryfikowac bo te dwie kwestie moga sie przenikac, i zależa od stanu swiadomosci w danym momencie osoby wykoujacej daną czynność. Róznica bardzo subtelna ale istotna ogromnie.

_________________
"...jesli chcesz zbudowac statek, nie każ ludziom zbierać drewna, ale obudź w nich tesknotę za Oceanem.."

czy to Twój txt servant czy też może cytat ?

_________________
www.kryszna.info - nowości wydawnicze
PJN - Prasadam Jest Najważniejsze

Wajsznawowie kanisztha lub prakryta-bhaktowie to ci, którzy otrzymali inicjację od rodzinnego guru, znanego jako kula-guru; lub ci którzy czują się sentymentalnie zainspirowani po ujrzeniu jak inni wielbią Bóstwo Wisznu i naśladują (przyp. tłum. imitacja znaczy też naśladownictwo) sami takie wielbienie; lub ci którzy otrzymali inicjację w Wisznu-mantrze z laukika-śraddha (przyp. tłum. rytualistyczne i mechanistyczne wykonywanie czynności oddania bez jasnego i właściwego zrozumienia sambandha-jnany). Wszyscy oni nie zaliczają się do kategorii śuddha-bhakti. Ci, bez ogłady wielbiciele są na poziomie chaya-bhakti-abhasa, czyli podobnego do cienia pozoru oddania. Jednakże są oni wyżej niż ci na poziomie pratibimba-bhakti-abhasa, czyli zniekształconego odbicia pozoru oddania, gdyż pratibimba-bhakti-abhasa będąc obraźliwe z natury jest pozbawione rzeczywistego wajsznawizmu. Osoba wzniesiona do chaya-bhakti-abhasa jest ogromnie szczęśliwa, ponieważ od tego wstępnego etapu może być ostatecznie promowana do madhyama- i uttama-wajsznawy.

Jednakowoż ci niedojrzali praktykanci chaya-bhakti-abhasa nie są czystymi wielbicielami. Ich wielbienie Bóstw z sentymentalną wiarą i ich zachowanie w społeczeństwie inspirowane jest dziesięcioma religijnymi cechami: dhritih-zadowolenie; kszama-przebaczanie, dama-samokontrola; asteya-uczciwość; śaucam-czystość; indriya-nigraha-wycofanie zmysłów od ich przedmiotów; dhih-wiedza z pism; vidya-edukacja, tj. wiedza o duszy, satyam-prawdomówność, tj. świadomość stanu realnego; i akrodha-wolność od gniewu. Polecenia pism, które regulują zachowanie rzeczywistego wielbiciela nie są przeznaczone dla tych kanisztha, gdyż nie potrafią oni nawet odróżnić wielbiciela od niewielbiciela.

Ciekawe, prawda ??? Interesujące jest zatem to, gdzie my jesteśmy, skoro kanisztha-bhakta jest tutaj (czytaj powyżej) ???

C.D.N.

innym wyznacznikiem tego gdzie jestesmy na drodze sluzby oddania jest to jaki czujemy smak do intonowania swietego imienia

Madhya 16.72 "Osoba, która zawsze intonuje święte imię Pana, powinna być uważana za pierwszej klasy Vaisnavę i twoim obowiązkiem jest służenie jej lotosowym stopom.”
Madhya 16.72 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura mówi, że każdy Vaisnava, który bezustannie intonuje święte imię Pana, powinien być uważany za usytuowanego na drugiej platformie Vaisnavizmu. Taki bhakta stoi wyżej od Vaisnavy neofity, który dopiero nauczył się intonować święte imię Pana. Bhakta neofita próbuje po prostu intonować święte imię, podczas gdy zaawansowany bhakta jest przyzwyczajony do intonowania i czerpie z niego przyjemność. Taki zaawansowany bhakta nazywany jest madhyama-bhagavatą, co oznacza, że osiągnął on pośredni etap między neofitą a bhaktą doskonałym. Na ogół bhakta na środkowym etapie naucza. Bhakta neofita czy zwykła osoba powinni czcić madhyama-bhagavatę, który jest via medium.
W swojej Upadeśamrcie Śrila Rupa Gosvami mówi: pranatibhiś ca bhajantam iśam. To znaczy, że bhaktowie madhyama-adhikari powinni wymieniać między sobą pokłony.
Bardzo ważne jest w tym wersecie słowo nirantara, znaczące "bez przerwy, ciągle, bezustannie". Słowo antara znaczy "przerwa". Jeśli ktoś ma inne pragnienia niż pragnienie pełnienia służby oddania - innymi słowy, jeśli ktoś czasami pełni służbę oddania, a czasami stara się o zadowalanie zmysłów - jego służba będzie przerywana. Dlatego czysty bhakta nie powinien pragnąć niczego innego poza służeniem Krsnie. Powinien być ponad działaniem dla przyjemności i wiedzą spekulatywną. W swojej Bhakti-rasamrta-sindhu Śrila Rupa Gosvami mówi:

anyabhilasita-śunyam jnana-karmady-anavrtam
anukulyena krsnanu- śilanam bhaktir uttama

To jest platforma czystej służby oddania. Działanie dla przyjemności czy umysłowa spekulacja nie powinny być naszymi motywacjami. Trzeba po prostu służyć Krsnie z życzliwością. To jest oddanie najwyższej klasy.
Inne znaczenie antara brzmi "to ciało". Ciało jest przeszkodą w samorealizacji, ponieważ stale zajęte jest zadowalaniem zmysłów. Antara znaczy też "pieniądze". Jeśli pieniądze nie są wykorzystywane w służbie dla Krsny, także są utrudnieniem. Antara znaczy też janata, "ogół ludzi". Obcowanie ze zwykłymi osobami może zniszczyć zasady służby oddania. Antara może również oznaczać "chciwość", chciwość, by zdobyć więcej pieniędzy lub cieszyć się większym zadowalaniem zmysłów. W końcu, słowo antara może też znaczyć "ateistyczne koncepcje", z powodu których uważa się, że Bóstwo w świątyni zrobione jest z kamienia, drewna lub złota. Wszystkie te rzeczy są przeszkodami.

_________________
Niech Pan Śri Ćajtanja, księżyc Nawadwipy, król tancerzy, pojawi się
w zakątku mego serca.

Czytalem wczoraj W Srimad Bhagwatam, histrie wyzwonie 2 drzew Ardzuna, przez Kryszne. Wczesniej te drzewa byly synami Kuwery (W poprzednim wcieleniu)

Ciekawstka jest to ze zostali przekleci gdy oddawali sie uciechom w czasie kapili w siwetej rzece. Prabhupada w znaczeniu pisze iz mozna jechac nad swiata rzeke Ganges, czy do swiatyni i byc w maji i zadowalac zmysly, a mozna jechac na "zachod" i tam np; nauczac. Ogolnie chodzi o to ze "duchowsc" i "Suzba oddqania" barzdiej zaleza od siwadosmci niz od mijscia.