Wklejam ponizej fragment Wprowadzenia do 1. Canto. Przyznam, ze wczesniej w ogole nie zwrocilam na to uwagi.
"W dzisiejszej dobie konflikty wybuchają z najbłahszych powodów i dlatego pisma zalecają jedną, wspólną dla wszystkich metodę realizacji duchowej - intonowanie świętych imion Boga. Ludzie mogą spotykać się, by wspólnie sławić Pana melodyjnymi pieśniami we własnym języku. Jeżeli nie będą przy tym popełniać obraz, stopniowo osiągną duchową doskonałość bez uciekania się do bardziej rygorystycznych metod. Na takich spotkaniach każdy - uczony i głupiec, bogacz i biedak, hinduista i muzułmanin, Anglik i mieszkaniec Indii, zjadacz psów i bramin - może słuchać transcendentalnych dźwięków i w ten sposób oczyścić zwierciadło serca z kurzu nagromadzonego wskutek kontaktu z materią. Całą ludzkość połączy jedna uniwersalna religia oparta na świętym imieniu Boga. Tym samym wypełni się misja Caitanyi Mahaprabhu, wraz z którym zstąpiło święte imię."
Prosze, podzielcie sie swoimi przemysleniami na ten temat.
Jesli pozwolicie, dorzuce cos od siebie. Juz jakis czas temu zastanawialam sie, dlaczego nie ma przekladow piesni Vaisnawow na ojczyste jezyki. Wtedy te przeciez tak wzniosle i slodkie utwory gloryfikujace najwyzszego Pana bylyby ogolnodostepne, kazdy moglby je zrozumiec, czy to wykladowca na uniwersytecie, czy student, czy male dziecko, czy pani Gienia, ktora sprzata podworko. Prosze Was, wyjasnijcie mi, dlaczego nie zostalo to wprowadzone w zycie? Teraz piesni Bhaktivinoda Thakura, Locana Dasa Thakura, Narottama Dasa Thakura sa dostepne tylko dla nielicznych, powiedzmy dla elity. Rozumiem, ze piesni Vaisnava maja swoj urok, kiedy spiewamy je w jezykach, w jakich zostaly napisane. Jednak czy istnieje jakas istotna przeszkoda, o ktorej ja nie mam pojecia, ktora sprawia, ze nie jest to wskazane? Ja uwielbiam sluchac piesni w ich oryginalnych jezykach - nie myslcie, ze nie. Chodzi mi tylko o tę dostepnosc dla ogolu ludzi.
Samo spiewanie takich piesni, wychwalanie Kryszny, Boga, intonowanie swietych imion, moze oczyscic serca wszystkich ludzi - niezaleznie od koloru skory, narodowosci, statusu spolecznego czy intelektualnego poziomu danego czlowieka. Niezaleznie takze od religii - to, co Srila Prabhupada tu prezentuje, to nie religia, to hmmm... - sciezka duchowa, po ktorej moga kroczyc przedstawiciele wszystkich autoryzowanych sciezek religijnych. I wiecie co, dla mnie to wcale nie jest utopia.
A teraz prosze, napiszcie, co o tym sadzicie i czy w innych miejscach Srila Prabhupad tez cos o tym pisal. Bede Wam wdzieczna za komentarze.
Hare Kryszna
] , ale uczeń Szrila Prabhupada , który był jednym z pierwszych nauczających na tych terenach chciał aby waisznawizm nie był jakoms egztycznym kultem ale częscią danej kultury 
. Dlatego Kulaszekar chciał nawet nazwać te nagrania "Domowe Śpiewanie" żeby w ten sposób podkreślić że wyłącznie do użytku wewnętrznego. Jednak, moim zdanie jest kilka pięknych pieśni, które spokojnie można śpiewać po Polsku. Podaję przykład ciekawego przekładu;
