Prosimy o pozostawienie komentarzy do artykułu
http://harinam.pl/news,1.html

_________________
http://www.harinam.pl

Cyt. „Czasem warto się zatrzymać...”

Uważność jest przewodnikiem, a pokora przeciera szlaki. Bez pokory uważność jest bezużyteczna. To dwaj turyści, którzy bez siebie nie przemierzą szlaku.

Hare Krsna

wiec ja chcialbym przekazac pelne szacunku poklony
VANCA KALPA TARUBIAS CA ....

_________________
www.kryszna.info - nowości wydawnicze
PJN - Prasadam Jest Najważniejsze

... "wieści ze świata" to kolejny wspaniały pomysł, fajnie, że to pilotujecie... może niedługo Giridhari prabhu coś do nas napisze z sankirtanowej działalności w Indiach?????

Mataji Alma - tak 3mać !!!!

_________________
Gauranga!!!

Moją pierwszą wyprawę w góry uwieńczyło wejście na Zawrat w Tatrach. Wyruszyłam wczesnym rankiem z przewodnikiem górskim, który był doświadczonym taternikiem. Towarzyszyły nam również dwie zaprzyjaźnione ze mną osoby: koleżanka z dzieciństwa „Obawa” oraz kolega z pracy „Lęk”. Oboje uparli się, że pójdą z nami. To bardzo wierni towarzysze. Ich obecność irytowała mnie jednak od samego początku. Przed wyjściem byli bardzo niezdecydowani i kapryśni. Nie chcieli w pełni przyjąć przewodnictwa. W trakcie wspinaczki na górę mówili zbyt dużo i ciągle rozglądali się na boki opóźniając marsz. Pomimo tego droga na przelęcz byłą wyścielona błogosławieństwami, ponieważ kierunek wyznaczał doświadczony człowiek. Gdy w końcu dotarliśmy do celu „Obawa” przyjęła imię „Pewność” a „Lęk” – „Bezpieczeństwo”. Usiedliśmy na chwilę podziwiając krajobraz. Ujrzałam wtedy swoje życie w zupełnie innej perspektywie. Unosząca się w powietrzu mgła rozpuściła wszystkie krępujące związki, które łączyły mnie z rodzina i bliskimi. Tańczący wiatr rozwiązał sprawy, które wydawały się nie do rozwiązania. Powoli warstwa po warstwie zdejmowałam z siebie wierzchnie ubrania. Moje ciało nie drżało z zimna ani nie odczuwało głodu. Ten stan nieważkości trwał krótką chwilę. Granatowe niebo przyjęło rolę zegara ponaglając że czas na powrót. Czerwona kula słońca sygnalizowała koniec odpoczynku.
Zbliżająca się noc zaczęła nam sprzyjać. Mój wzrok zaczął widzieć w ciemności. Góra oświetlona blaskiem własnego odbicia informowała gdzie postawić stopę. Jej ręce zakończone łańcuchami ułatwiały schodzenie. Przewodnik informował by przy schodzeniu w dół patrzeć cały czas w górę. Wracaliśmy do Domu. Pierwszy raz doświadczyłam jak droga powrotna idąca w dół prowadziła do góry.

Hare Krsna