mike napisał(a): Jak mam o sobie myslec? Wiem ze jestem cialem mam inteligencje i rozum, swiadomosc i serce, ktore pozwala wierzyc i byc oddanym Krysznie. Jestem dusza ktora niczego nie pragnie. Na ten czas jednak chce tyle rzeczy w zyciu. Czy oznacza to ze nie jestem swiadomym wlasnej duszy? Chyba tak ale w takim razie jestem swiadomym swojej materialnosci. Tak na ten czas jestem tylko cialem, ktore mysli. Jednak zyje sie dzieki duszy wiec jest ona czescia mnie. Przepraszam za taki wywod ale pomoglo mi to zebrac mysli. Moze ktos jasno moglby mi powiedziec jak mam o sobie myslec? Pozdrawiam.
Ja myślę o sobie, że jestem duszą, która posiada ciało. Nie mogę powiedzieć, że posiadam duszę, lecz właśnie nią jestem. Słusznie więc, jak podali wyżej bhaktowie, myśleć o sobie jako o słudze. Zatem ja-dusza mogę wykorzystać moje ciało do tej służby, albo dla Boga, albo dla siebie. Nigdy nie jesteśmy świadomi najpierw swojej materialności, bowiem pierwszym doświadczeniem jest doświadczenie siebie, jaźni, czyli duchowości. Gdy teraz piszę przed komputerem, to nie piszę ja, lecz moje ręce, patrzą moje oczy, stoję na moich nogach, myślę, pragnę i odczuwam moim umysłem, analizuję moim rozumem itd Najlepszy dowód na to, że mogą one odmówić posłuszeństwa i nie zależy to ode mnie. Ciało jest polem działania dla duszy, ale chociaż mówię, że jest ono "moje", to nie jest moją własnością, to rodzaj dzierżawy. 
Warto też zauważyć, że jaźń zawsze pragnie. Pragnieniowość poprzedza myślenie. Jeśli niektórzy mówią, że należy nie pragnąć, to albo nie rozpoznają właściwie rzeczywistości, albo świadomie wprowadzają w błąd, albo rozumieją ów brak pragnieniowości jako brak pragnień materialnych. Pragnienia będą się pojawiać tak czy inaczej.
W Bhagawadgicie Kryszna wyjaśnia to tak: 13.21 Natura materialna (prakryti) uważana jest za przyczynę wszelkiego materialnego działania i skutków, podczas gdy żywa istota jest przyczyną rozmaitego cierpienia i radości w tym świecie. Polecam też komentarz Śrila Prabhupady do tego wersetu.
|