Dziękuję za ten ciekawy artykuł
Gauranga!!!

_________________
Jala Keli das

Świadome odebranie sobie zycia nie musi byc prayascittą. Jesli np. ktoś nie może juz słuzyć Krysznie ciałem i umysłem, to czy nie lepiej zeby odszedł spokojnie z ciała niz czekał aż zapomni jak sie wymawia maha-mantre?

Skakanie ze wzgórza Govardhana czy rzucanie sie pod koła wozu uwazam za dośc ryzykowne sposoby umierania. Mozna się tylko połamać i co wtedy? Na dodatek zabrudzi sie święte miejsce swoja nieczysta krwią

I nikt nie powiedział, że musi. Przykładem niech będzie sati-dharma.



Dokładnie jaką sytuację masz na myśli? Czy chodzi Ci eutanazję bhakty w przypadku otępienia na skutek np. choroby Alzheimera?



Jesteś pierwszą, napotkaną przeze mnie malkontentką w kwestii wedyjskiego systemu odbierania sobie życia. A to piecyk gazowy za mały, a to żyletka za tępa, a to sznurek za krótki... Od razu widać, że nie jesteś poważną kandydatką. I całe szczęście!

_________________
Prasadam blog mojej żony Vairagya-laksmi dd: http://www.purevege.com/
Foto galeria mojej żony: http://www.flickr.com/photos/48823311@N03/
Mój blog: http://purnaprajna.blogspot.com/
Moja muzyka: http://www.acidplanet.com/artist.asp?so ... 069&T=6461

Na przykład. Eutanazja to co innego, to sie dokonuje przez innych, ja mam na mysli świadome podjecie decyzji o zaprzestaniu jedzenia, zeby umrzeć.



To mi przypomina pewien stary film z Busterem Keatonem
Drastyczne formy odbierania sobie zycia nie są zbytnio w gunie dobroci, ze się tak wyrażę. Jesli ostatnim dźwiekiem słyszanym bedzie chrupot rozjeżdżanego kręgosłupa, to bardzo ciężko sie w takim momencie skupic na maha mantrze. Głodówka to co innego, po około tygodniu organizm przestaje sie domagac pozywienia i mozna sie skupic na medytacji.